Deze Zweedse film was onlangs op televisie. De film is in één woord: geweldig! Een mooi verhaal, goede acteurs, mooie beelden en een subliem einde. Vooral het thema of de moraal van het verhaal, als je het zo wilt noemen, spreekt me enorm aan. De manier waarop er als een rode draad door de gehele film allerlei 'oud zeer' boven komt drijven bij de diverse karakters, is zo mooi en ontwapenend om te zien dat je regelmatig met een brok in je keel zit.

Eigenlijk ook zo eenvoudig: er is een ergernis of een trauma, er komt een uitbarsting en het is klaar. Problemen worden niet volledig uitgediept of uitgekauwd. Mensen spreken zich uit of schreeuwen het van de daken, de toehoorders luisteren en zwijgen voornamelijk. Er is een stil begrip en aanvaarding, alle oordeel vloeit weg en het lijkt of ze terstond begrijpen waar het over gaat. De personages realiseren zich dat iedereen worstelt met zijn of haar onvolkomenheden en aanvaarding voor wat 'is' is al wat overblijft. Wat mooi! Het ultieme besef dat we allemaal vechten met onszelf maakt dat er altijd vergiffenis mogelijk is en de opening naar een nieuwe start. Het thema rond oordelen en veroordelen en de drang van ieders ego om zichzelf te versterken ten koste van een ander speelt op dit moment als nooit tevoren in mijn leven. Als ik dan zo'n film zie waarin wordt getoond dat je ook kunt aanvaarden zonder te oordelen en dan juist nog lief kunt hebben, voelt als een ware openbaring. En dat is de beste remedie tegen negatief gedrag. Nee, niet 'tegen', maar 'omgaan met'....laat het negatieve bij de ander en zend zelf acceptatie, waardering en liefde terug. Hoe moeilijk het ook is, dat is het mooiste geschenk wat je aan hem of haar en vooral aan jezelf kunt geven. Deze film is absoluut de moeite waard!